Energetyka Odnawialna

Pogodzenie dalszego wzrostu gospodarczego z dbałością o środowisko naturalne i przyszłe pokolenia stanowi jedno z podstawowych wyzwań przed którym stoi dzisiejszy świat. Globalne gospodarki do sprawnego funkcjonowania potrzebują ogromnych ilości energii, a ich pozyskanie jedynie z paliw kopalnych powoduje zanieczyszczenie środowiska, a w konsekwencji zmiany klimatu. Wykorzystywanie jedynie paliw kopalnych naraża nas też na ryzyko ich stopniowego wyczerpywania się.
Alternatywą dla wyczerpywalnych paliw kopalnych są Odnawialne Źródła Energii (OZE). Ze swej definicji są to zasoby odnawialne – czyli niewyczerpalne. Ich wpływ na zanieczyszczenie środowiska jest znacznie ograniczony. Ponadto, dalszy rozwój OZE sprzyja także ograniczeniu zależności od importu energii i paliw kopalnych, a tym samym poprawia polskie i europejskie bezpieczeństwo energetyczne. Z tych przyczyn energia odnawialna powinna być dalej promowana i rozwijana.
Kierunek ten od wielu lat widoczny jest w polskiej i unijnej polityce, dążącej do odejścia od konwencjonalnych źródeł energii i zwiększającej udział energetyki odnawialnej.
Udział energii elektrycznej wytwarzanej w odnawialnych źródłach energii w 2010 r. wyniósł:

• wg wydanych świadectw pochodzenia 7,53%
• wg umorzonych świadectw pochodzenia 4,38%
• wobec wymaganego 10,4% (założenie ilości OZE na 2010)

[za: „Sprawozdanie z działalności Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w 2010 r.]
Obowiązek został „sztucznie” spełniony za pomocą opłaty zastępczej, a w krajowym systemie zabrakło energii pochodzącej z OZE. Zgodnie z Dyrektywą 2009/28/EC w roku 2020 zielona energia ma stanowić 15 % wyprodukowanej energii brutto, co może oznaczać konieczność wyprodukowania około 20 % energii elektrycznej z odnawialnych źródeł. Polska stoi więc przed ogromnym wyzwaniem i potrzebą dynamicznego rozwoju OZE.
Rozwój energetyki odnawialnej wpisany jest więc rozwój Polski i znalazł odzwierciedlanie w przyjętej w maju 2011 r. „Strategii Bezpieczeństwo Energetyczne i Środowisko. Perspektywa 2020”, jako nieodzowny element rozwoju nowoczesnego sektora energetycznego, zdolnego zapewnić Polsce bezpieczeństwo energetyczne oraz konkurencyjną i efektywną energetycznie gospodarkę (cel 2).
Ogólny cel krajowy w zakresie udziału energii ze źródeł odnawialnych w ostatecznym zużyciu energii brutto w 2005 i 2020 r. ukazany jest w poniższej tabeli:
 

[Krajowy Plan Działania w zakresie Energii ze źródeł Odnawialnych, Minister Gospodarki, 2010 Układ oraz oznaczenie tabeli zgodny z Decyzją 2009/548/WE]

Przez źródła energii odnawialnej rozumiemy:
• wysokoefektywne przetwarzanie biomasy (biogaz, spalanie i współspalanie biomasy)
• energetykę wiatrową on i off-shore
• energetykę wodną bez znaczącego wpływu na środowisko
• energię geotermalną (pompy ciepła, wody geotermalne)
• energetykę słoneczną (kolektory, fotowoltaika).

Moc zainstalowana w [MW] w OZE w latach 2005-2011 (bez technologii współspalania) ukazana jest w tabeli poniżej:

[stan na 06.09.2011 r. za URE]

Energetyka słoneczna nie jest w Polsce popularna- łączna moc zainstalowana na koniec roku 2010 to ledwie 33 kW, a powierzchnia kolektorów słonecznych do wytwarzania ciepła zainstalowana w Polsce przekracza 600 000 m2 [PIGEO].
Energetyka geotermalna: moc zainstalowana w pompach ciepła szacowana jest na 200 MW mocy termicznej w roku 2010.
Energetyka wodna: łączna moc zainstalowana w Polsce w roku 2010 wynosiła 937 MW (produkcja energii elektrycznej na poziomie 2820 GW). Ze względu na dużą ingerencje tego rodzaju źródeł w środowisko naturalne, energetyka wodna nie jest perspektywicznym źródłem OZE.

Powyższe źródła nie stanowią procentowo dużego udziału OZE w polskich warunkach klimatycznych i z perspektywy potrzeby dynamicznego rozwoju energii zielonej również w przyszłości nie będą stanowiły dużego jej udziału.
Źródłami OZE, które zdecydowanie mają największy udział w polskim zielonym rynku jest energetyka wiatrowa i ta pozyskana z biomasy (spalanie i współspalanie z paliwami kopalnymi).